کربن و فولاد آلیاژی

GB 11352 ZG200-400، ZG-230-450، ZG-270-500، ZG310-570، ZG340-640

DIN EN 10293 GE200 (1.0420)، GE240 (1.0446)، GE300 (1.0558)

JIS G5101 SC 360, SC 410, SC 450, SC 480

ASTM A27 درجه N-1، درجه N-2، درجه U-60-30، درجه 60-30، درجه 65-35، درجه 70-36، درجه 70-40.

عناصر آلیاژی اصلی فولاد آلیاژی عبارتند از سیلیکون، منگنز، کروم، نیکل، مولیبدن، تنگستن، وانادیم، تیتانیوم، نیوبیم، زیرکونیوم، کبالت، آلومینیوم، مس، بور، خاک های کمیاب و غیره.

وانادیم، تیتانیوم، نیوبیم، زیرکونیوم و سایر عناصر عناصر تشکیل دهنده کاربید قوی در فولاد هستند. با توجه به کربن کافی در شرایط مناسب، آنها می توانند کاربیدهای خود را تشکیل دهند. هنگامی که کمبود کربن وجود دارد یا در شرایط دمای بالا وجود دارد، آنها به یک محلول جامد در حالت اتمی منتقل می شوند. منگنز، کروم، تنگستن و مولیبدن عناصری هستند که کاربیدها را تشکیل می دهند، برخی از آنها در حالت اتمی به محلول جامد تبدیل می شوند، در حالی که برخی دیگر کاربیدهای آلیاژی نوع جابجایی را تشکیل می دهند. آلومینیوم، مس، نیکل، کبالت، سیلیکون و سایر عناصر کاربید تشکیل نمی دهند و معمولاً در محلول جامد در حالت اتمی وجود دارند.

1) محتوای کل عناصر آلیاژی در فولاد کم آلیاژ کمتر یا مساوی 5٪ است.

2) محتوای کل عناصر آلیاژی در فولاد آلیاژی متوسط ​​از 5٪ تا 10٪ است.

3) محتوای کل عناصر آلیاژی در فولاد پر آلیاژ بیشتر یا مساوی 10٪ است.

2. طبقه بندی بر اساس نوع عنصر آلیاژی

فولاد کروم، فولاد منگنز، فولاد کروم-منگنز، فولاد کروم-نیکل، فولاد کروم-نیکل-مولیبدن، فولاد سیلیکون-منگنز-مولیبدن-وانادیم و غیره وجود دارد.